top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverSteven van koeverden

Wat je als ouder niet moet doen bij een dyslectisch kind

6 dingen die jij als ouder doet waardoor de faalangst van je dyslectische kind erger wordt. Als ouder heb je de beste bedoeling. Al heeft een positieve intentie niet altijd een positief resultaat. Hieronder vind je 6 dingen die ik ouders vaak zie doen en/of waar ik als kind last van had die je beter kan vermijden als ouder. #1 Zeggen dat het niet erg is dat lezen moeilijk gaat. Dat is het namelijk wel, althans voor je kind. Want als het niet erg is, waarom moet het dan verbeteren vroeg ik mij ook altijd af. Je wil als kind niet ergens slecht in zijn, zeker niet iets wat zo belangrijk lijkt. Help je kind daarom met lezen. Kies boeken die je kind leuk lijkt, ongeacht het niveau van dat boek. Zeggen dat het niet erg is staat ook in groot contrast met school. Want de meeste leerkrachten vinden het wel erg en leggen daar vaak de nadruk op. Sowieso ligt in het Nederlands schoolsysteem de nadruk op wat niet goed is. Wat mij enorm hielp, ook al vond ik het echt niet leuk, is dat mijn moeder en vader nog wel eens vertelde dat het in het leven niet altijd leuk is. "Ook wij moeten soms dingen doen die we niet leuk vinden of niet goed kunnen". #2 Zeggen dat Albert Einstein ook dyslectisch was.

Het is in mijn ogen belangrijk voor niet dyslectici om te begrijpen dat dyslexie meer voordelen dan nadelen heeft. Dat we anders denken en dat veel beroemde wetenschappers, acteurs, ondernemers, schrijvers, muzikanten en vele anderen dyslexie hebben. Ik gebruik deze beroemde mensen met dyslexie als voorbeeld naar ouders en leerkrachten zodat ze beseffen dat dyslectici tot grote dingen in staat zijn. En je kind vertellen dat beroemdheid X ook dyslexie heeft is goed. Alleen dit herhalen is ongelooflijk irritant. Want je kind heeft daar weinig aan. Leuk dat Einstein dyslectisch was, maar hoe helpt mij dat bij de Cito toets? Of bij een examen? Precies, dat helpt weinig. Help je kind met het ontdekken van zijn of haar talent en dat in te zetten bij moeilijk dingen. Merk op bij je kind wanneer het motiverend werkt om een beroemd iemand te benoemen en wanneer niet. Zeker voor belangrijke dingen op school werkt het nog wel eens averechts. #3 Te voorzichtig zijn

Je kind is dyslectisch, maar niet van glas. Ik werd als kind nogal geknuffeld door Jan en alleman. De bedoel was goed, en het was soms ook fijn. Alleen zorgde het er ook voor dat ik mezelf alleen maar onzekerder ging voelen. Want niemand zei dat er wat mis met me was maar uitte het wel in gedrag. De gespannen blikken als ik een gedicht met Sinterklaas moest voorlezen is een klein voorbeeld daarvan. Dit resulteerde er ook in dat ik mijn dyslexie als smoesje ging gebruiken. 'Ik hoef dat niet te doen want ik ben dyslectisch' gebruikte ik heel vaak om onder dingen uit te komen. En dat werkt merkwaardig genoeg heel vaak. Ik gebruikte het om te manipuleren en mijn empathisch vermogen hielp daar enorm goed bij. Totdat een leerkracht tegen mij zei, "balen dat je dyslectisch bent, maar ik verwacht volgende week gewoon een verslag en dat goed genoeg is voor een voldoende." Dit kwam rauw op mijn dak. Want nu moest ik aan de bak. Ja, dat was echt niet altijd leuk. Ik heb gehuild, gevloekt, getierd, gescholden. Ik werd gedwongen te laten zien dat ik meer kon dan ik zelf dacht. Wil je je kind helpen, leer je kind om in te zien dat het niet altijd leuk is, dat je ergens veel harder voor moet werken dan anderen. Benoem de moeilijkheden en trek de fluwelen handschoenen uit. Het leven gaat niet altijd zoals je dat wil en tegenslagen helpen om je door moeilijke periodes te komen. Het allerbelangrijkste is dat je er voor je kind bent. Je hoeft niet altijd alles op te lossen maar soms gewoon luisteren is al genoeg. Zolang je kind weet dat je er altijd voor hem/haar zal zijn. Zoals mijn moeder in de podcast zei "altijd blijven vechten voor je kind". #4 Onderschatten

Onderschat de intelligentie van je kind niet. Omdat iets moeilijk gaat betekent het niet dat je kind het niet kan. Veel ouders zijn bang om hun kind een boek dat moeilijk is te laten lezen. Het belangrijkste met lezen en dyslexie is dat je iets interessant vindt. Ik kan bijvoorbeeld met moeite een krant lezen. Ik struikel over de woorden en de letters dansen voor mijn ogen. Als iemand vraagt wat ik heb gelezen herinner ik mij nauwelijks iets. Toen ik boeken ging lezen over neurowetenschap dacht ik dat dat te moeilijk zou zijn. Maar niets is minder waar. Ik verslond elk boek dat ik kon vinden en las regelmatig wetenschappelijke artikelen van promovendi van Harvard over het brein. Iets wat een dyslect niet zou moeten begrijpen toch? Wat ik las over het brein kan ik meestal woordelijk reproduceren en geanimeerd vertellen aan iedereen die maar luisteren wil. Ga met je kind in gesprek over de interesses en wat hij/zij zou willen lezen, afgezien van hoe moeilijk het is om te lezen. #5 Een snel antwoord verwachten als je een vraag stelt Dyslectici zijn visuele denkers. Dat wil zeggen dat gedachtes en herinneringen in beelden zijn. Als je bijvoorbeeld vraagt hoe de dag van je kind was dan ziet je kind de hele dag opnieuw. In video, 3-D en in foto's. Als een live verslag. Je kind gaat dan van al die beelden een samenvatting maken en de belangrijke dingen filteren. Je kan je wellicht voorstellen dat als je een hele dag zou filmen dat je behoorlijk wat video materiaal hebt. Als je dat wil snijden tot een kort en bondige trailer dan duurt dat even. Daarnaast is het goed om te weten dat de ogen van een visueel persoon omhoog kijken als het visuele actief wordt. Dat zorgt ervoor dat het best kan zijn dat je kind weg lijkt te kijken als je een vraag stelt. Dit betekent dat je kind juist bezig is met je vraag beantwoorden. Roep dan dus niet dingen als 'hallo, ik stelde je een vraag' of 'waarom luister je nooit als ik je wat vraag'. Dit versterkt faalangst enorm. Je kind is namelijke hard bezig je vraag te beantwoorden maar wordt daar door jou als ouder voor afgestraft. Het is namelijk moeilijk te begrijpen dat je iets verkeerd doet als je precies doet wat er gevraagd wordt. Geef je kind dus even de tijd. #6 Gewoon omdat ik het zeg Dyslectici hebben een grotere voorkeur voor de waarom vraag. Van nature willen dyslectici weten waarom iets is wat het is. Waarom ze iets moeten doen, waarom ze het moeten leren, moeten luisteren, ect. Deze vraag komt in ons op omdat we het in perspectief, in het grote geheel of de essentie eruit willen ontleden. Als we snappen waarom we iets moeten doen doen we het gemakkelijker en met meer plezier. Geef daarbij praktische voorbeelden. Leg bijvoorbeeld uit dat leren lezen belangrijk is omdat als je kind later op zichzelf gaat wonen het handig is om een recept te kunnen lezen. Of als je kind een bepaalde studie zou willen gaan doen dat er veel boeken gelezen moeten worden en dat als je iets vaak doet je er beter in wordt. Als we namelijk niet weten waarom we iets moeten doen, doen we het liever niet. Want waarom zou je het anders doen? Dit vraagt, van jou als ouder, iets meer uitleg werk. Dit voorkomt wel een hoop frustratie, woede uitbarstingen en weerstand. Ik zou zeggen, probeer het is een zie wat er veranderd.


171 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Wat is dyslexie?

In deze blogpost leg ik alles uit over wat dyslexie precies is. Alle ins en outs, en ook niet. Want wat dyslexie exact is weten we eigenlijk niet precies. Wel is er een redelijk goed beeld wat het dys

De positieve kant van faalangst

Faalangst iets positiefs? Dat lijkt bijna onmogelijk. Elke gedrag heeft een positieve intentie. Lees dat nog een keer, want ik bedoel niet dat elk gedrag een positief resultaat heeft. Wel zeg ik da

bottom of page