top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverSteven van koeverden

Je bent niet dyslectisch, je bent gewoon dom!



"Je bent niet dyslectisch, je bent gewoon dom". De dyslexie verklaring die ik net ontvangen had werd op die manier door de plee gespoeld. Ik dacht een verklaring te hebben gevonden voor het feit dat ik een paar avi's lager las, dat ik nog steeds veel woorden verkeerd schreef en dat ik letters zag dansen. Maar die verklaring klopte niet. Het was een andere, namelijk dat ik dom ben. Dus daar ben ik maar in gaan geloven. Niet leuk als kind van acht. Dat voelde ik wel, maar goed als het zo was dan was dat dus blijkbaar zo. De meester wist dat waarschijnlijk beter, dacht ik. Het begon allemaal in groep drie. Ik wist wel dat er iets mis was met me. Ik leerde blijkbaar moeilijk. Ik deed gekke dingen. Ik schreef een zin en als het niet op de regel paste schreef ik elk volgende woord onder het laatste totdat de zin af was.

Mij was nooit vertelt dat je gewoon op een nieuwe regel door mocht gaan. Het strookte niet met wat ik vanuit huis leerde. Mijn vader zei altijd dat ik de volgende mantra moest onthouden. "Ik wil het, ik kan het en ik doe het". Je kan alles als je het maar wil. Totdat ik als kind van die stickers op mijn bureautje op school kreeg. Een ui en een eu. Zodat als ik neus weer als nuis schreef de juf niet meer hoefde te schreeuwen dat ik het weer verkeerd deed maar gewoon kon schreeuwen dat ik naar de stickers moest kijken, scheelde haar wat frustratie, zette mij nog erger voor lul. Ik zag oprecht het verschil niet, soms nog steeds niet. Als ik weer een uitbrander kreeg was ik meestal in een staat van shock. Na tien keer opnieuw kijken zag ik het meestal pas. Ik dacht ook vaak, "wat doet iedereen nou moeilijk, ze weten toch wat ik bedoel." Ik was een dromer, vaak op mezelf. Heerlijk, niemand die me vertelde wat ik moest doen, wat ik verkeerd deed, hoe het moest of wat ik moest. Buiten alleen in dromenland, dat was mijn plek. Als klein kind ging ik er al vaak alleen op uit. Zo vonden mijn ouders me na een zoektocht van uren bij de kerk naast ons huis op de voorste rij bij een gospelkoor. Van mijn ouders hoefde ik me geen zorgen te maken over taal. Ik kon het simpel weg gewoon niet, dat was niet erg want er waren heel veel dingen die ik wel kon. En ze hielpen me tot in den treuren.

Op een dag werd ik ook echt getest. Ik werd van kamp gehaald om een dyslexietest te doen. Toen ik daar positief op testte was er een hoop opluchting. Het was eindelijk duidelijk dat er echt iets mis met me was. Ik was namelijk dyslectisch. Er werden verwoede pogingen gedaan om aan hun scepsis te ontkomen. Ik kreeg ook groot uitgeprinte toetsen, alsof ik niet goed kom zien. Het leek ook echt te helpen totdat ik een bril nodig bleek te hebben. Ik mocht niet mee gymmen omdat mijn taal zover achter liep. Dat hielp natuurlijk enorm bij een kind van 10. Het enige waarin ik wel goed was me ontnemen. Dat zal me motiveren om het geen waar ik echt niks van kon beter te doen, zonder goede uitleg. Gewoon aan een bureautje zetten en dat komt het vanzelf wel toch, zeker als je je klasgenootjes naar de gymzaal zag lopen. Want ik werd aan het raam op de plak waar ik het zeker zou zien. Er gebeurde af en toe wel iets wonderlijks. Ik weet het nog heel goed. Ik zat in groep vier. Mijn zus moest thuis rekensommen oefenen en ik zat aandachtig te luisteren. Ik wilde immers meedoen maar ook van rekenen begreep ik geen hol. Toen kwam de soms 4x5 en ik riep zonder te aarzelen, alle ballen op gokken, 20. Toen kwam de grootste schok van mijn leven. De volgende dag ging ik naar school. Vertelde heel trots aan de juf dat ik wist dat 4 keer 5 20 was en de juf liet mij geloven dat ze trots op me was. En toen begon de magie. Ik haalde als eerst mijn tafel 4 diploma, voorheen sukkelde ik een beetje in de achterhoede. Ik mocht voor de klas de tafel van 4 opzeggen en ik stond daar apetrots. Ik kon de wereld aan. Reken ging vanaf dat moment een stuk beter. De rest van mijn basisschool tijd was een aan een schakeling van teleurstellingen. Voor de juffen en meesters en vooral voor mijzelf. Het was me natuurlijk al langer duidelijk verteld. Ik was dom. Het VMBO kon ik proberen maar de kans dat het iets zou worden was volgens de basis school directeur nihil.


De middelbare school verliep vergelijkbaar. Toen ik in mijn eerste Franse les vertelde dat ik Franse familie had zag ik een lerares met een bepaalde hoop naar mij kijken die ik na de eerste toets kapot maakte met een mooi drie. Alle vakken gingen mij slecht af, op wiskunde na. Ik was eigenlijk, nu ik erop terug kijk de perfecte Nederlandse scholier. Voor alles een zesje. School trok mij nooit. Want ik kon het toch niet. De overtuiging dat ik dom was kwam nog geregeld opzetten. Gelukkig ging ik naar een middelbare school waar je achter na gezeten werd, gepest of in elkaar geslagen werd als je hoge cijfers haalde dus dat kwam goed uit. Maar ook op de middelbare school gebeurde er weer iets magisch. In het vierde jaar van mijn VMBO-tl kregen we een nieuwe lerares voor Nederlands. Ik vertelde dat ik Oorlogswinter een mooi boek vond. Ik was inmiddels meester geworden in het liegen om mijn eigen bestwil. Mijn moeder las tot mijn twaalde voor en een van de laatste boeken was Oorlogswinter. Omdat dat boek haar ook enorm aansprak en ik de titel dyslect had mocht ik een boekverslag over Oorlogswinter maken. Dat was de start van een magisch, onverklaarbaar en geweldig jaar Nederlands. Ik sloot het af met een acht. Haalde een zes voor mijn eindexamen en dat maakte mijn eindcijfer dus een zeven. Ik kon mijn geluk niet op want er stond een jaar in Amerika op me te wachten. Het eindexamen was dus nogal een ding. Daarom belde ik de school om half zes toch maar eens op op de dag dat we de uitslag zouden krijgen om te kijken of ik het gehaald had. Ik was in de veronderstelling dat ik gebeld zou worden maar dat bleek in mijn geval anders te zijn. Na de "ja ik geloof van wel maar je mentor is al naar huis, hier is zijn mobiele nummer probeer die even" kwam het verlossende woord. Ik had mijn eindexamen voldoende afgesloten. Ik ging dus naar Amerika.



66 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Wat is dyslexie?

In deze blogpost leg ik alles uit over wat dyslexie precies is. Alle ins en outs, en ook niet. Want wat dyslexie exact is weten we eigenlijk niet precies. Wel is er een redelijk goed beeld wat het dys

De positieve kant van faalangst

Faalangst iets positiefs? Dat lijkt bijna onmogelijk. Elke gedrag heeft een positieve intentie. Lees dat nog een keer, want ik bedoel niet dat elk gedrag een positief resultaat heeft. Wel zeg ik da

bottom of page