top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverSteven van koeverden

Dyslexie als smoesje

Kan je iets niet door je dyslexie? Dan gebruik je dyslexie als smoesje, net als ik. Niet kunnen lezen door dyslexie is onzin. Niet kunnen schrijven of goed kunnen spellen als je dyslexie hebt is onzin.

Er zijn mensen die ongetraind een marathon lopen. Er zijn mensen zonder benen die skateboarden. Er zijn dyslectische schrijvers en meditatie guru's met ADHD. Het is misschien moeilijker maar niets is onmogelijk. In deze tijd moet alles vanzelf gaan. Je bent een natuurtalent of je kan het nooit. Er is geen midden weg. David Goggins bewees het al (als je hem niet kent, lees zijn boek 'Can't Hurt Me') dat je op karakter een heel eind kan komen. Wij mensen zijn geprogrammeerd om zoveel mogelijk energie te besparen en zoveel mogelijk energie binnen te krijgen. Als we gaan sporten of iets nieuws proberen dan wil ons lichaam, ons instinct dat we stoppen. Energie besparen voor als het echt nodig is. Je kent die sabeltandtijger nog wel waar we voor weg moeten rennen. Ik gebruikte dyslexie ook jaren lang als smoesje om van alles niet te hoeven of te kunnen. Niet kunnen lezen, niet kunnen schrijven, niet kunnen spellen, niet kunnen studeren. Allemaal onzin, naja deels. Het kost me wel meer moeite dan de meeste mensen zonder dyslexie. Dat klopt. En in deze tijd dat alles in één keer moet lukken lijkt het soms alsof je er niks van kan. Op social media zie ik het steeds vaker voorbijkomen. Ben je op je 30ste nog niet


beroemd, rijk of succesvol? Dan is het leven wel een beetje voorbij en is de kans groot dat het niks meer met je gaat worden. Als ik de cijfers erbij pak dan zijn de meeste succesvolle mensen dat geworden tussen hun 50ste en 60ste (ik bedoel met succesvol niet altijd rijk in geld of beroemd in volgers). De meeste dingen kosten nu eenmaal tijd, heel veel tijd. De 10.000 uren regel ken je vast ook wel. Hoe ik de negatieve overtuigingen heb doorbroken? Of beter gezegd, hoe ik ze ben gaan zien als kracht? Dat begon zo…

Ik was mezelf spuugzat. Dat gezeur dat ik van alles niet kan. Elke keer als ik een spelfout maakte of niet door een boek heen kwam dacht ik weer, zie je wel? Ik kan het niet. Dat komt omdat ik dyslectisch ben. Bullsh*t. Het betekende dat ik mijn best niet deed. Iets lukt niet na een paar keer proberen en ik schreef het af. Dan kan ik het simpel weg gewoon niet en zal ik het ook nooit kunnen. Ik leerde een harde les op de kunst academie. Een leerkracht accepteerde mijn dyslexie smoesje niet en vertelde dood leuk dat ik de week erop gewoon het verslag moest inleveren. Dit was een harde trap in mijn gezicht. Ik ben namelijk dyslectisch en dat een leerkracht dat (in mijn ogen) niet serieus nam was onuitstaanbaar. Wat


het eigenlijk was was mijn eigen onzekerheid. Want ik was enorm onzeker en mijn dyslexie hielp daarin om mezelf zielig te vinden. Om toe te geven dat harder werken geen zin had en daarom maar beter kon stoppen met dingen. Maar deze leerkracht geloofde, in tegenstelling tot mezelf, wel in mijn kunnen. Ik ging aan de bak. Uren, dagen, weken en maanden gingen voorbij en ik zag nauwelijks verbetering. Er was hulp genoeg en ik maakte ook genoeg uren. Keer op keer ging ik onderuit en waren mijn cijfers om te janken. To


ch ging ik met de hakken over de sloot over naar het jaar erop, er was dus verbetering te zien. Langzaam maar zeker ging het lezen en schrijven beter, nanometer bij nanometer. Ik heb de afgelopen 10 jaar kei hard gewerkt om beter te kunnen lezen, leren schrijven en om zelfverzekerder te worden. Dat ging met ups en downs. Frustratie, onzekerheid, boosheid, verdriet kwamen allemaal voorbij. Het resultaat? Ik lees 20 tot 30 boeken per jaar. Ik schrijf bijna dagelijks en post een klein deel daarvan op internet. Mijn zelfvertrouwen is enorm verbeterd. Maak ik nog steeds spelfouten? Ja. Dansen de letters in een boek nog wel eens? Ja. Voel ik mezelf nog wel eens onzeker? Ja. Heb ik nog regelmatig hulp nodig bij spelling en grammatica? Ja. Ik streef naar een 80-20 verdeling, en dat gaat goed. Ik geloof er heilig in dat als je iets wil dat je het kan. En als je denk dat dat niet zo is klopt dat ook. Want wat je gelooft wordt of ben je.

Misschien lees je dit en ben je er niet mee eens. Dat mag, ga dan eens met jezelf in gesprek over de dingen die je niet zou kunnen. Klopt dat wel. Heb je echt alles gedaan om er te komen, en dan bedoel ik niet, een paar maanden proberen. Nee ik bedoel jaren dag in dag uit oefenen. H


eb je hulp gezocht? Heb je de 10.000 uur al gemaakt? Wil je het wel echt of zeg je het alleen maar? Heb je de juiste mensen om je heen? Ben je dyslectisch dan moet je voor sommige dingen harder werken. That's life. Niet alles gaat vanzelf. Dus zet je schouders eronder en ga ervoor. Want je bent tot alles in staat, er zijn te veel voorbeelden om daar nog aan te twijfelen. P.s. Voor alle bijdehante mensen die zeggen dat ze op hun 50ste niet de nieuwe spits van FC Barcelona kunnen


worden, ja er is een bepaalde fysieke limiet of beter gezegd er zijn bepaalde hardware limieten. Over de software heb jij wel alle controle, als je wil tenminste. Daarvoor moet je wel eerlijk naar jezelf durven kijken en dat is niet altijd even makkelijk of comfortabel.


83 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Wat is dyslexie?

In deze blogpost leg ik alles uit over wat dyslexie precies is. Alle ins en outs, en ook niet. Want wat dyslexie exact is weten we eigenlijk niet precies. Wel is er een redelijk goed beeld wat het dys

De positieve kant van faalangst

Faalangst iets positiefs? Dat lijkt bijna onmogelijk. Elke gedrag heeft een positieve intentie. Lees dat nog een keer, want ik bedoel niet dat elk gedrag een positief resultaat heeft. Wel zeg ik da

bottom of page